۱-خداوند عزوجل در آیه 44 سوره اسراء می فرماید:
 
-تُسَبِّحُ لَهُ السَّمَوَاتُ السَّبْعُ وَالْأَرْضُ وَمَنْ فِیهِنَّ وَإِنْ مِنْ شَیْءٍ إِلَّا یُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ وَلَكِنْ لَا تَفْقَهُونَ تَسْبِیحَهُمْ إِنَّهُ كَانَ حَلِیمًا غَفُورًا
 
آسمانهای هفتگانه و زمین و همه کسانی که در آنها هستند، همه تسبیح او را می گویند، هر موجودی تسبیح و حمد او را می گوید ولی شما تسبیح آنها را نمی فهمید. او بردبار و آمرزنده است. 
 چگونه می توان کسی را که به این کتاب آسمانی ایمان ندارد، قانع کنیم؟
 کسی که در این آیه تأمل کند در می یابد که همه مخلوقات اعم از انسان، درخت، ستاره و .... پروردگارشان را تسبیح می گویند؛ اما خداوند بلند مرتبه می گوید: (وَلَكِنْ لَا تَفْقَهُونَ تَسْبِیحَهُمْ) اما تسبیح آنها را درک نمی کنند  و نمی گوید ( اما تسبیح آنها را نمی شنوند) بنابراین ما ممکن است که تسبیح این مخلوقات را بشنویم، اما نمی توانیم آنها را ترجمه کنیم و نمی توانیم آن را درک کنیم . زیرا درک کردن پس از شنیدن است.
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 ۲-
 
 

«من به خدا آفریننده خودم و آفریننده شماها توکل کردم، هیچ حیوانی وجود ندارد که او از ناحیه جلو مغزِ آن آنرا هدایت نکند».

تاکنون برخی از حیوانات شناخته شده اند که در مغز خود عـنصر قطب نمائی دارند، که به کمک جریانهای مغناطیسی شمالی ــ جنوبی زمین که در تصویر وضعیت آنرا می بینیم هدایت میشوند. حیوانات با عنصر قـطب نمائی خود محل زندگی  و مسیر پرواز و حرکت خود را میشناسند.

اگر آهن ربائی را در نزدیکی مغـز یک پرنده ببندیم، سیستم جهت یابی مغز وی را مختل می کند و پرنده نمی تواند مسیر و محل زندگی خود را پیدا کند. (قرآن هر جانوری را (دابة) یعنی حیوان می نامد. و منظور ما از حیوانات در اینجا مطلق جانداران است که شامل پرندگان و حشرات و ماهی ها و غیره هـمه می شود).

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

در سال 1752 فرانکلین برای نخستین بار متوجه شد وقتی که دو قطعه ابر با بارهای مخالف به هم برخود می کندرعد و برق و ساعقه رخ می دهد.این پدیده زمانی رخ می دهد که دو ابر سنگین که بتوانند قدرت لازم را برای ایجاد صاعقه دارند مثلا یکی با بار مثبت یا منفی به هم برخورد کنند رعد و برق تشکیل می شود اما اگر بار دو ابر هر دو مثبت یا منفی باشد رعد و برق ایجاد نمی شود.در فیزیک هم وقتی دو بار مثبت و منفی همدیگر را جذب می کنند و دو منفی یا دو مثبت باعث دفع همدیگر می شود.              

در سوره نور آیه 43  نوشته شده است که :      

أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ یُزْجِی سَحَابًا ثُمَّ یُؤَلِّفُ بَیْنَهُ ثُمَّ یَجْعَلُهُ رُکَامًا فَتَرَى الْوَدْقَ یَخْرُجُ مِنْ خِلَالِهِ وَیُنَزِّلُ مِنَ السَّمَاءِ مِن جِبَالٍ فِیهَا مِن بَرَدٍ فَیُصِیبُ بِهِ مَن یَشَاءُ وَیَصْرِفُهُ عَن مَّن یَشَاءُ یَکَادُ سَنَا بَرْقِهِ یَذْهَبُ بِالْأَبْصَارِ 

آیا ندانسته‏ اى که خدا[ست که] ابر را به آرامى مى ‏راند سپس میان [اجزاء] آن پیوند مى‏ دهد آنگاه آن را متراکم مى ‏سازد پس دانه‏ هاى باران را مى‏بینى که از خلال آن بیرون مى‏ آید و [خداست که] از آسمان از کوههایى [از ابر یخ‏زده] که در آنجاست تگرگى فرو مى ‏ریزد و هر که را بخواهد بدان گزند مى‏ رساند و آن را از هر که بخواهد باز مى‏ دارد نزدیک است روشنى برقش چشمها را ببرد